Junost w pokoju. Stary dobry Junost na stoliku przed łóżkiem z drapiącą narzutą stojący. I na Junoście tym, świat opisującym za pomocą dwóch kolorów, przyciski cztery, pokrętła raczej, którymi ustawiało się kolejne programy. Stary, dobry Junost z wszystkimi Yattamanami, Gigim, Generałem Daimosem, starymi Transformersami, Kapitanem Tsubasą i innymi bajkami, które z Polonii 1 się pamięta. Woody Woodpecker, Rocky łoś Superktoś, Superpies, Wezyr Nicponim i inni, których dzięki Junostowi poznawałem. I mogłem tak do wieczora późnego z twarzą niemalże wbitą w ekran siedzieć, oglądać i tylko krzyczeć na głos: "dziadku, zrobisz mi jeszcze herbaty?". A przecież do łóżka trzeba, bo jutro koniec ferii.
Koszulki piłkarskie, których kilka wciąż mam gdzieś w szafie. Najróżniejsze, nie byłem jakoś specjalnie nastawiony na kolekcjonerstwo koszulek jednego zespołu, sama możliwość ich posiadania mnie kręciła. I szliśmy wspólnie na rynek, niedaleko osiedla naszego się mieszczący, znajdowaliśmy odpowiedni stragan, ja wybierałem i mówiłem: "dziadku, tę". A dziadek brał, bo wiecie co, chyba mnie kochał za bardzo, a ja za bardzo dziadka kochałem i tę naszą miłość w ten sposób sobie wyrażaliśmy. Dziadek przez możliwość uszczęśliwienia mnie, a ja przez umożliwienie dziadkowi uszczęśliwienia mnie. Strasznym egoistą byłem, tylko że wówczas nie znałem jeszcze tego słowa, więc nie mogłem ocenić swojego zachowania i tak go zaklasyfikować. Dziś już tę wiedzę posiadam i patrząc z perspektywy czasu... Nie, to bez sensu, pewnie zachowywałbym się tak samo. Wyciągał dziadka na spacer i niby ukradkiem zatrzymywał się przy witrynie: "nie, nie dziadku, ja tylko popatrzę. Chociaż fajnie byłoby mieć coś takiego, prawda dziadku?"
Wycieczki wspólne na wieś starym, żółtym maluchem z wielką dziurą od rdzy nad lewym nadkolem. Niewygodne, skórzane fotele, instrukcja obsługi Fiata 125 z tyłu na półce i ja, gdzieś pomiędzy dziadkiem z przodu kierującym, a instrukcją z półki na tyle, obserwujący cały świat mijany i od czasu do czasu chowający się przed nadjeżdżającą ciężarówką, bo łepek mały wmówił sobie, że to może być jego drugi, inny tata, który chce go zabrać dziadkowi i porwać gdzieś daleko. Doskonale wiedziałem, że nawet gdyby to była prawda i w ciężarówce naprawdę siedział drugi, inny tata, to dziadek i tak nie pozwoliłby mu mnie zabrać, bo kochał mnie, a ja kochałem dziadka, tylko tak trochę mu tego nie pokazywałem, ale strach za każdym razem zmuszał mnie do schowania się przed tirem, którego najpierw przez tylną szybę, a później boczną obserwowałem i cieszyłem się widząc, że maluch nasz żółty zostaje w tyle, bo ciężarówka nas minęła i pojechała dalej.
Grzybów zbieranie w lasku miejskim i zawody, kto znajdzie więcej. Spacerowanie po mchu i wpatrywanie się pod buty w poszukiwaniu kolejnych podgrzybków, prawdziwków, maślaków, z których potem zalewajka w domu. Albo barszcz biały, dziadkowy specjalny, z maślanki i z dużymi kluskami. Cóż to był za rarytas! Do dziś nieudolnie próbuję odzyskać ten smak dzieciństwa, eksperymentując z kolejnymi barszczami białymi, ale dziadkowego barszczu mój jeszcze nie przypomina. Być może dlatego, że nie mam Maggy. Na stole dziadkowym, obok pieprzu i soli, Maggy pojawić się musiała. Do każdej zupy, rosołu w szczególności. Początkowo nieufnie podchodziłem do takiego wynalazku, ale z czasem zacząłem się rozkoszować Maggy w sposób analogiczny do dziadkowego. Chyba chciałem być trochę do niego podobny i w taki sam sposób móc babci odpowiadać: "bo mi tak smakuje" na pytanie: "no i po co Ty tego tyle lejesz?".
Dziwny jest ten świat, dziadku, bez Ciebie. Za bardzo skomplikowany się wydaje, wiesz? Być może dorosłem, innymi sprawami zacząłem się zajmować, inne problemy zaczęły mnie dotykać, ale jedno wiem na pewno - z Tobą było łatwiej. Wystarczyło się uśmiechnąć, kiedyś tak często się śmiałem. Pamiętasz, prawda?
To już piętnaście lat, dziadku. Piętnaście lat bez herbaty słodkiej, barszczu białego, Maggy, spacerów naszych, wyjazdów maluchem z dziurą od rdzy nad lewym nadkolem, soku pomidorowego, uśmiechu, ogórków kiszonych i kwaśnego soku z ogórków, meczów piłkarskich, bajek na Junoście, grzybobrania w lesie, koszulek, wspomnień. Ale wiesz co? Mam nadzieję, że kiedyś się jeszcze spotkamy. I tym razem to ja Tobie coś kupię, a potem pójdziemy na spacer. Przecież będziemy mieli ferie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz